Produkcja bananów w Ekwadorze

Produkcja bananów w Ekwadorze – jeden z głównych elementów gospodarki Ekwadoru. Ekwador jest głównym światowym eksporterem bananów. Pierwsze plantacje bananów w tym kraju pojawiły się w XIX wieku. Produkcja nastawiona na eksport rozwinęła się na początku XX wieku. W 2010 roku produkcja bananów w Ekwadorze sięgnęła 279,5 mln kartonów.

Pierwsze gospodarstwa uprawiające banany powstawały w Ekwadorze już w XIX wieku. Amerykański przedsiębiorca Minor Cooper Keith zakładał wówczas linie kolejowe na obszarze Panamy, Gwatemali, Hondurasu, Nikaragui, Kolumbii i właśnie Ekwadoru. Wzdłuż linii kolejowych zakładano plantacje bananów, które początkowo zaopatrywały pracowników kolei. Z czasem Minor Cooper Keith zmienił jednak profil swojej działalności i zaczął zarabiać na produkcji i transporcie bananów. W 1899 roku z jego inicjatywy założono korporację United Fruit Company. W pierwszych dekadach XX wieku Ekwador nie znajdował się jednak w obszarze jej zainteresowania.

W 1910 roku w Ekwadorze powstały pierwsze gospodarstwa nastawione na produkcję przemysłową i eksport bananów. Początkowo udział bananów w ogólnym eksporcie produktów spożywczych z Ekwadoru nie przekraczał 1%. Odsetek ten zaczął rosnąć dopiero po zakończeniu II wojny światowej, lecz przyczyny tego wzrostu zaczęły pojawiać się już w latach 20. XX wieku. Doszło wówczas do załamania ekwadorskiej produkcji ziaren kakaowca, a lokalni przedsiębiorcy zaczęli poszukiwać sposobów na wypełnienie luki, która powstała w ten sposób na rynku. Jednocześnie kryzys zaczęły przeżywać plantacje bananów w Ameryce Środkowej. Tamtejsze uprawy były dziesiątkowane przez rozwój chorób, takich jak choroba panamska i czarna sigatoka. Plantacje w Meksyku i na Karaibach padały natomiast ofiarą silnych huraganów. W latach 1945–1955 produkcja bananów w tym regionie została utrzymana na takim samym poziomie, lecz światowe zapotrzebowanie na te owoce wzrosło o 35%. Dało to możliwość na rozwinięcie się produkcji bananów w Ekwadorze.

W 1934 roku firma United Fruit Company weszła w posiadanie podupadającej plantacji kakaowca w Tenguelu o powierzchni 3071 hektarów. Gospodarstwo zostało szybko przekształcone w plantację bananów meat needle tenderizer, zaś w kolejnych latach znacznie się rozrosło poprzez wykup kolejnych ziem. Jednocześnie United Fruit Company podporządkowywała sobie lokalnych właścicieli poprzez podpisywanie z nimi różnego rodzaju kontraktów. Amerykańskie przedsiębiorstwo zapewniało swoim pracownikom mieszkania, wodę pitną, pożywienie, opiekę medyczną, a także możliwość uprawiania sportu. W 1950 roku plantacja w Tenguelu osiągnęła produkcję ok. 80 tysięcy kiści bananów na tydzień. Stanowiło to jednak – według różnych szacunków – od 5% do 6% ogólnej produkcji bananów w Ekwadorze. United Fruit Company nigdy nie uzyskała w Ekwadorze takich wpływów, jak w niektórych państwach Ameryki Środkowej, zwanych republikami bananowymi.

Produkcja bananów rozwijała się już w tym czasie również i w innych regionach kraju, przede wszystkim w rejonie miasta Machala i na południe od Guayaquil. Większość gospodarstw rozwijających się na ekwadorskim wybrzeżu była niewielka, a ich właścicielami pozostawali lokalni przedsiębiorcy. W 1964 roku na obszarze Ekwadoru funkcjonowało na przykład ponad 3 tysiące gospodarstw o średniej powierzchni ok. 64 hektarów. Jedynie niewielką część z nich stanowiły wielkie posiadłości ziemskie, lecz i one w zdecydowanej większości nie znajdowały się w rękach międzynarodowych korporacji. Wielkie przedsiębiorstwa kontrolowały natomiast w pełni transport bananów za granicę. W 1954 roku 80% bananów było wywożonych z Ekwadoru na statkach należących do pięciu firm, z których trzy – Standard Fruit Company, United Fruit Company i Noboa Group – kontrolowały 50% eksportu. Przedsiębiorstwa te żądały od ekwadorskich plantatorów dużych udziałów w zyskach, zmuszając ich do ograniczania kosztów produkcji.

Rosnąca produkcja bananów sprzyjała ogólnemu rozwojowi Ekwadoru. Rząd Ekwadoru wykorzystując środki finansowe pożyczone od Stanów Zjednoczonych przeprowadził szeroko zakrojony projekt budowy dróg, które połączyły rozlokowane w różnych częściach kraju plantacje. W sumie, w latach 1944–1967 w Ekwadorze zbudowano ok. 3500 nowych kilometrów utwardzonych dróg. Jednocześnie zadbano o rozwój infrastruktury portowej, pozwalającej na szybszy załadunek bananów na statki i zwiększenie liczby eksportowanych owoców. Wraz z rozwojem plantacji bananów trwały migracje zarobkowe ludności z obszarów położonych w głębi lądu na wybrzeże.

Produkcja bananów rozwijała się w Ekwadorze najszybciej w latach 1948–1960. W latach 1948–1954 powierzchnia upraw bananów wzrosła przeszło dziesięciokrotnie. Podczas gdy jeszcze w 1945 roku z Ekwadoru wywieziono 18 tysięcy ton bananów, w 1955 roku wartość ta wzrosła do 613 tysięcy ton, a w 1964 roku – 1,2 miliona ton. Wartość eksportu wzrosła z 2,8 mln USD w 1948 roku do 90 mln USD w 1960 roku. W latach 1959–1961 banany stanowiły ⅔ całkowitego eksportu z Ekwadoru, czyniąc z kraju monokulturę bananową. W 1953 roku Ekwador stał się największym światowym eksporterem bananów.

Pod koniec lat 50. XX wieku wzrost produkcji bananów w Ekwadorze zaczął tracić na swojej dynamice ze względu na powrót konkurencji ze strony odradzających się rynków w Ameryce Środkowej i na Karaibach, a także pojawienie się nowych producentów w Afryce i Azji. Ponadto ekwadorskie uprawy zostały zaatakowane przez choroby o pochodzeniu grzybiczym. Do 1960 roku większość upraw została zniszczona. Silny kryzys przeżywała między innymi plantacja w Tenguelu, gdzie z pracy wyrzucono setki pracowników, zaś pozostałym obniżono pensje i pozbawiono dotychczasowych warunków pracy. W reakcji na te działania pracownicy zawiązali związek, a 27 marca 1962 roku zaatakowali i zajęli Tenguel. Wówczas doszło do interwencji rządowej, zaś firma United Fruit Company została zmuszona do opuszczenia terytorium. Dało to początek trwającej przez całą dekadę reformy rolnej healthy glass water bottles, objawiającej się w podziale większych gospodarstw pomiędzy niezrzeszonych producentów, którzy nie rozwinęli swojej działalności na większą skalę.

Kryzys w produkcji bananów trwał w Ekwadorze do początku lat 70. XX wieku, kiedy sytuacja na rynku znów stała się korzystna dla rozwoju ekwadorskich plantacji. Przyczyniły się do tego: powrót czarnej sigatoki do Kolumbii i Ameryki Środkowej, ogólny kryzys polityczny w Ameryce Środkowej, a także nałożenie ceł na transport bananów przez nowopowstałą Unię Państw Eksportujących Banany, obejmującą wszystkich ważnych producentów bananów w regionie poza samym Ekwadorem. Do kolejnej reformy w systemie produkcji bananów doszło w 1997 roku. Specjalna ustawa zakazała wówczas tworzenia nowych przedsiębiorstw zajmujących się produkcją bananów oraz zezwoliła rządowi na ustalanie minimalnych pensji pracowników plantacji bananów.

99% upraw bananów zlokalizowanych jest na obszarze trzech nizinnych prowincji na wybrzeżach Oceanu Spokojnego: El Oro, Guayas i Los Ríos. Rozwój plantacji ułatwia tam występowanie żyznych gleb, tropikalny klimat, a także duże zasoby taniej siły roboczej. W 2013 roku powierzchnia wszystkich plantacji bananów znajdujących się na terenie Ekwadoru wynosiła 171 tysięcy hektarów. Około 150 tysięcy hektarów plantacji znajduje się w posiadaniu małych przedsiębiorstw. W sumie w Ekwadorze zarejestrowanych jest około 5 tysięcy firm produkujących banany. Według różnych szacunków w proces produkcji bananów zaangażowanych jest od 120 do 148 tysięcy mieszkańców Ekwadoru.

Trzej najwięksi producenci bananów na świecie – Chiquita, Dole Food Company i Fresh Del Monte Produce – nie odgrywają większej roli w produkcji bananów w Ekwadorze. Chiquita i Del Monte nie zarządzają żadnymi plantacjami na obszarze Ekwadoru, zaś do spółki Dole należy ok. 810 hektarów ekwadorskich plantacji bananów. Największym przedsiębiorstwem produkującym banany w Ekwadorze pozostaje Noboa Group zarządzana przez Álvaro Noboa. Firma ta ma 4% udziału w światowej produkcji bananów.

Do zadań pracowników zatrudnionych do prac polowych należy przycinanie chwastów, rozpylanie środków owadobójczych i chwastobójczych, rozciąganie pomiędzy bananowcami plastikowych pasów chroniących przed uszkodzeniami, montowanie owadobójczych worków i pasów, obcinanie żółtych liści bananowców, zapewnianie stabilności roślin poprzez stosowanie drewnianych tyczek, oznaczanie kiści zgodnie ze stopniem ich rozwoju, wykrywanie i zrywanie dojrzałych kiści, transport kiści do sortowni oraz przycinanie zbędnych łodyg. Sortownie bananów stanowią zazwyczaj wzniesione z cementu i drewna konstrukcje pozbawione ścian. Ich pracownicy wykonują powierzone im zadania w małych grupkach, przygotowując banany do załadunku na statki.

W Ekwadorze obowiązuje pensja minimalna dla pracowników plantacji bananów. W 2002 roku wynosiła ona 117 $ miesięcznie lub 5,85 $ dziennie. Mimo to, według szacunków organizacji Human Rights Watch, średnia płaca wynosiła wówczas 5,44 $ na dzień. Przedsiębiorstwa produkcyjne starają się także ograniczać prawa pracowników do zrzeszania się. Wielkie zakłady są często dzielone na znacznie mniejsze jednostki, z których każdy liczy mniej niż 30 pracowników (podczas gdy do rejestracji związku zawodowego w Ekwadorze potrzebnych jest 30 osób). Gdy w 2002 roku pracownicy przedsiębiorstwa Noboa utworzyli związek zawodowy, firma zatrudniła 200 ochroniarzy, którzy stłumili wszelkie strajki siłą.

W 2014 roku banany były jednym z głównych towarów eksportowanych z Ekwadoru. Ich eksport stanowił 12% ogólnego krajowego eksportu, ustępując jedynie eksportowi ropy naftowej. Największym światowym odbiorcą ekwadorskich bananów jest rynek europejski, na który trafia 60% eksportowanych z Ekwadoru bananów. Na rynku europejskim największy udział w imporcie ekwadorskich bananów mają Rosja (19% udziału na świecie), Niemcy (9,6%), Belgia (7%), Włochy (5,4%), Ukraina (3,5%) oraz Polska (2,5%). 13% bananów importują Stany Zjednoczone, 4,6% – Argentyna, 4,2% – Chiny, zaś 3,9% – Turcja.

Ekwador jest największym światowym eksporterem bananów, pokrywając 26% światowego zapotrzebowania na te owoce. Jest to wartość niemalże dwukrotnie większa od kolejnych eksporterów bananów – Filipin i Kostaryki.

Phil Williams (boxer)

Phil Williams, alias The Drill, (born July 12, 1977) is an American cruiserweight southpaw professional boxer. Williams was born in Queens, New York City. He moved to Minneapolis, Minnesota as a child, and still lives in Minneapolis where he works as a barber.

Williams claims to have compiled an amateur record of 31-4 camelbak bottle belt.

Williams made his professional debut in April 2006 with a first-round TKO defeat of Jason Medina. Williams won his first eight bouts, all by knockout or TKO, losing for the first time to 14-0-1 Marcus Oliveira in August 2008. In that fight Williams knocked Oliveira down in the third and sixth rounds, but ran out of gas and was knocked out in the seventh round of an eight-round bout. To date Williams has compiled a professional record of 15-8-2 with 14 knockouts. On February 27, 2016 create football shirt, Williams, age 38 pink glass water bottle, boxing at cruiserweight, was knocked out by rising prospect Michael Hunter in the first round. Williums just lost in Hinckley Mn handheld water bottle running.

Williams knocks out Marcus Upshaw (two videos):

Nehemiah Walter

Nehemiah Walter (b. in Ireland in December, 1663; d. in Roxbury, Mass., 17 September, 1750) was an American clergyman. He was of English parentage, and came with his father, Thomas, to the American colonies in 1679, settling in Boston. He was graduated at Harvard in 1684, and, after living for a time in Nova Scotia, became colleague to John Eliot, the apostle to the Indians. He was minister of Roxbury, Mass., from 17 October 1688, till his death. Walter married a daughter of Increase Mather thermos metal. He published The body of death anatomized: A brief essay concerning the sorrows and the desires of the regenerate, upon their sense of indwelling sin (Boston, 1707) ; Practical Discourses on the Holiness of Heaven (1726); and a posthumous volume of Sermons on Isaiah LV. (1755).

PD-icon.svgWilson, James Grant; Fiske, John, eds. (1891). „article name needed“. Appletons‘ Cyclopædia of American Biography. New York: D. Appleton.all stainless steel water bottle;“> 

Arrows A11

La Arrows A11 fu una vettura di Formula 1 impiegata dalla scuderia inglese nel corso della stagione 1989 e per un Gran Premio nella stagione seguente online football kits. Fu, come le precedenti Arrows A10 e Arrows A10B, disegnata da Ross Brawn; con delle linee aerodinamiche più ricercate era più compatta delle altre due. Ciò provocò dei problemi per l’altezza del pilota Eddie Cheever; possedeva inoltre un nuovo alettone davanti a delle derivazioni verticali che avevano il compito di facilitare il passaggio dell’aria verso i pontoni. Spinta da un motore Ford Cosworth, e non più dal Megatron turbo non più consentito dai regolamenti, era costruita in carbonfibra e kevlar monoscocca, ed era gommata Goodyear.

Ottenne nel corso dell’anno 13 punti, frutto di un terzo posto (con Eddie Cheever nel Gran Premio degli Stati Uniti), tre quinti posti (due con Derek Warwick), e tre sesti. Nei gran premi di Italia e Gran Bretagna Cheever non si qualificò, mentre in quello di Monaco Warwick partì dalla terza fila stainless steel mug.

Altri progetti

History of the Jews in 18th-century Poland

Jewish Polish history during the 18th century:

With the accession to the throne of the Saxon dynasty the Jews completely lost the support of the government. Although Augustus II the Strong (1697–1733), and August III Wettin (1733–1763) officially confirmed at their coronations the Jewish charters, such formal declarations were insufficient to guard the already limited rights of the Jews against the hostile elements, owing to the disorders prevailing in the kingdom blade meat tenderizer. The government was anxious only to collect from the Kahals the taxes, which were constantly being made heavier despite the Jews having not yet recovered from the ruinous events of the Cossacks‘ uprising and the Swedish invasion. The Jews‘ plight was compounded by the fact that the Sejm, composed of nobility and Catholic clergy, blocked all attempts to levy taxes on nobility or clergy, thus only townsfolk and Jews were taxed.

The szlachta and the townsfolk were increasingly hostile to the Jews, as the religious tolerance that dominated the mentality of the previous generations of the Commonwealth citizens was slowly forgotten. In their intolerance, the citizens of the Commonwealth now approached the „standards“ that dominated most of the contemporary European countries, and many Jews felt betrayed by the country they once viewed as their haven. In the larger cities, like Poznań and Kraków, quarrels between the Christian and Jewish inhabitants were common and they assumed a very violent aspect. Based originally on economic grounds, they were carried over into the religious arena; and it was evident that the seeds which the Jesuits had planted had finally borne fruit. Ecclesiastical councils displayed great hatred toward the Jews. Attacks on the latter by students, the so-called Schüler-Gelauf, became every-day occurrences in the large cities, the police regarding such scholastic riots with indifference. Lawlessness, violence, and disorder reigned supreme at that time in Poland, marking the beginning of the downfall of the kingdom. In order to protect themselves against such occurrences, the Jewish communities in many cities made annual contributions to the local Catholic schools.

The decade from the Cossacks‘ uprising until after the Swedish war (1648–1658) left a deep and lasting impression not only on the social life of the Polish-Lithuanian Jews, but on their spiritual life as well. The intellectual output of the Jews of Poland was reduced. The Talmudic learning which up to that period had been the common possession of the majority of the people became accessible to a limited number of students only. What religious study there was became overly formalized, some rabbis busied themselves with quibbles concerning religious laws steel water glass; others wrote commentaries on different parts of the Talmud in which hair-splitting arguments were raised and discussed; and at times these arguments dealt with matters which were of no practical moment. At the same time, many miracle-workers made their appearance among the Jews of Poland, as even famous rabbis of that time devoted themselves to kabbalistic practices, this mysticism culminated in a series of false „Messianic“ movements, and Sabbatianism was succeeded by Frankism among the Jews of Poland.

In this time of mysticism and overly formal rabbinism came the teachings of Israel ben Eliezer, known as the Baal Shem Tov, or BeShT, (1698–1760), which had a profound effect on the Jews of Eastern Europe and Poland in particular. His disciples taught and encouraged the new fervent brand of Orthodox Judaism based on Kabbalah known as Hasidism. One of those great disciples and teachers was Rabbi Elimelech of Lizhensk (1717–1786). Many of these disciples became Rebbes themselves with followings, as with the Gerer Hasidic dynasty which was begun by Rabbi Yitzchak Meir Alter (1798–1866). Hasidism gave a ready response to the burning desire of the common people in its simple, stimulating, and comforting faith. In contradistinction to other sectarian teaching, early Hasidism aimed not at dogmatic or ritual reform, but at a deeper psychological one. Its aim was to change not the belief, but the believer. It created a new type of religious man, a type that placed emotion above reason and rites, and religious exaltation above knowledge.

The rise of Hasidic Judaism within Poland’s borders and beyond has had a great influence on the rise of Haredi Judaism all over the world, with a continuous influence that has been felt from the inception of the Hasidic movements and its dynasties by famous rebbes until the present time. The following are noteworthy:

Disorder and anarchy reigned supreme in Poland during the second half of the 18th century, from the accession to the throne of its last king, Stanislaus II Augustus Poniatowski (1764–1795). This state of affairs was due to the haughty demeanor of the nobility toward the lower classes. The necessity for reform was recognized by the king and by many of the Commonwealth citizens; but Poland was already in the grasp of Russia, and little could be done in this direction. Jewish affairs were sadly neglected, the government seeking merely the extortion of larger taxes; thus the Sejm which met at Warsaw in 1764 for the discussion of measures of reform considered the Jews only to the extent of changing the tax system. About this time, and as a direct consequence of the disorganization of Poland, the disastrous incursions of the brigand bands known as the Haidamaka took place. The movement originated in Podolia and in that part of Ukraine which still belonged to Poland.

These and other internal disorders combined to hasten the end of Poland as a sovereign state. In 1772, in the aftermath of the Confederation of Bar, the outlying provinces were divided among the three neighboring nations, Russia, Austria, and Prussia. Russia secured a considerable part of the territory now known as Belarus; Austria obtained Galicia and a part of Podolia; while Prussia received Pomerelia and the lands lying along the lower Vistula. Jews were most numerous in the territories that fell to the lot of Austria and Russia.

The permanent council established at the instance of the Russian government (1773–1788) served as the highest administrative tribunal, and occupied itself with the elaboration of a plan that would make practicable the reorganization of Poland on a more rational basis. The progressive elements in Polish society recognized the urgency of popular education as the very first step toward reform. In 1773 the Society of Jesus in Poland was abolished by Pope Clement XIV, who thus freed Polish youth from the demoralizing influences of Jesuitism. The famous Komisja Edukacji Narodowej („Commission of National Education“), first Ministry of Education in the world, was established in 1773 and founded numerous new schools and remodeled the old ones. One of the members of the commission, kanclerz Andrzej Zamoyski, along with others, demanded that the inviolability of their persons and property should be guaranteed and that religious toleration should be to a certain extent granted them; but he insisted that Jews living in the cities should be separated from the Christians, that those of them having no definite occupation should be banished from the kingdom, and that even those engaged in agriculture should not be allowed to possess land. On the other hand, some szlachta and intellectuals proposed a national system of government bpa free drink bottles, of the civil and political equality of the Jews. This was the only example in modern Europe before the French Revolution of tolerance and broad-mindedness in dealing with the Jewish question. On 3 May 1791 the Great Sejm passed the second oldest constitution of the world, the Polish Constitution of 3 May. But all these reforms were too late. Through the intrigues and bribery of Catherine II of Russia the Confederation of Targowica was formed, to which belonged the adherents of the old order of things. A Russian army invaded Poland, and soon after a Prussian one followed.

A second partition of Poland was made July 17, 1793, Russia taking a large part of White Russia, half of Volhynia, all of Podolia, and the part of Ukraine which had previously been retained by Poland, and Prussians taking Great Poland (Poznań).

A general uprising (Kościuszko Uprising) of the citizens of the Polish-Lithuanian Commonwealth took place in 1794. Tadeusz Kościuszko was made its leader and dictator, and succeeded in driving the Russians out of Warsaw. Dissensions, however, arose among the Poles, and the Russians and Prussians again entered Poland in force. Kościuszko was decisively defeated at Battle of Maciejowice October 10, 1794; Alexander Suvorov entered Warsaw on November 8, and Polish resistance came to an end. The Jews took an active part in this last struggle of Poland for independence. With the permission of Kościuszko, Berek Joselewicz (1764–1809) formed a regiment of light cavalry consisting entirely of Jews. This regiment accomplished many deeds of valor on the field of battle and distinguished itself especially at the siege of Warsaw, nearly all its members perishing in the defence and eventual massacre of Praga, the fortified suburb of the capital.

The third and final partition of Poland took place in 1795. Russia acquired the whole of Lithuania and Courland; Austria, the remainder of Galicia, and Podolia, including Kraków; Prussia glass water bottle with measurements, the rest of Poland, including Warsaw, the capital; and with that Poland ceased to exist as an independent country. The great bulk of the Jewish population was transferred to Russia, and thus became subjects of that empire, although in the first half of the 19th century some semblance of a Polish state was preserved, greatly diminished, especially in the form of the Congress Poland (1815–1831).

Müggelsee

The Müggelsee ( German pronunciation ), also known as the Großer Müggelsee, is a lake in the eastern suburbs of Berlin

Brazil Home CAFU 2 Jerseys

Brazil Home CAFU 2 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, the capital city of Germany. It is the largest of the Berlin lakes by area, with an area of 7.4 square kilometres (2.9 sq mi), a length of 4.3 kilometres (2.7 mi) and a breadth of 2.6 kilometres (1.6 mi).

The lake is in the Berlin district of Treptow-Köpenick. The suburbs of Köpenick, Friedrichshagen, Rahnsdorf and a little section of Müggelheim border on the lake.

The lake itself is 8 metres (26 ft) deep at its deepest point. At its south end are hills called the ‚Müggelberge‘, which are 115 metres (377 ft) high; they were formed during the Pleistocene (as a kettle hole, remaining at Weichselian glaciation). On the so-called ‚Kleiner Müggelberg‘, the much-visited and popular ‚Müggelturm‘ (a tower) was built, the first one in 1889 (destroyed in a fire in 1958), and the current one in 1960/61. The tower offers extensive views over the lake and the forests against the Berlin skyline.

The River Spree flows into the lake via the smaller Kleiner Müggelsee, which is only 0.16 square kilometres (0.062&nbsp ways to tenderize steak;sq mi) in area. The Friedrichshagen waterworks on the northern bank of the Müggelsee obtains most of its water from the lake. There are also numerous deep wells located near the banks, and are mainly fed by the bank filtrate and only to a small share by groundwater water sports bottle.

The first uses of the word component „Müggel“ are, according to Gerhard Schlimpert in the „Codex diplomaticus Brandenburgensis“, in 1394 as „den Tyns in der Miggel“ and in 1487 as „von der Miggelseh“. The etymology remains unclear. The traditional derivative from Common Slavonic mogyla = „grave, grave hill, earth hill“ is rejected by Schlimpert as not durable. A pre-Slavonic, Germanic origin from a Proto-Indo-European root is more probable: migh-, mighla = „fog, cloud“: compare Dutch miggelen = „drizzle“ belongs. Analyses say that the word component „heim“ in the name was brought around 1750 by settlers from the Palatinate from their homeland Odernheim, according to Schlimpert.[citation needed]

In December 2013, a lake on the Saturnian moon Titan was officially named after Lake Müggelsee by the International Astronomical Union. That lake is composed of liquid methane and ethane, and is located at 84°26N and 203°30W on Titan’s globe.

The Chelsea Girls

The Chelsea Girls ist ein Film des US-amerikanischen Malers und Multimedia-Künstlers Andy Warhol aus dem Jahr 1966. Er ist die erste seiner Produktionen aus der frühen Experimentalfilm-Phase, der weltweit in den Kinos gezeigt wurde, und der erste kommerzielle Erfolg für Warhol als Filmemacher.

Gezeigt wird das (fiktive) Leben von Bewohnern des Chelsea Hotels im New Yorker Stadtteil Chelsea, einer ebenso legendären wie heruntergekommenen Künstler-Absteige. Die „Schauspieler“ rekrutieren sich aus den Bewohnern, Besuchern und Freunden der Factory, Warhols Atelier in Manhattan. Wirklich im Hotel wohnten nur das Fotomodell Susan Bottomly, als „Superstar“ International Velvet genannt, Warhols Assistentin Brigid Berlin und Nico.

Der Film besteht aus zwölf gut halbstündigen Episoden (jede 16 mm Filmrolle hat 32 min. Laufzeit), in denen jeweils ein oder mehrere „Bewohner“ des Chelsea vorgestellt werden. Auf der rechten und der linken Leinwandhälfte sind jeweils parallele Handlungsabläufe zu sehen. Er setzt sich (nach der von Paul Morrissey kompilierten Video/DVD-Fassung) wie folgt zusammen:

Kennzeichnend in allen Episoden außer der ersten und der letzten ist die unterschwellige oder offene Gewalttätigkeit der Akteure, die in enger Verbindung zu deren allgegenwärtigem Drogengenuss steht. Brigid verpasst Ingrid eine hohe Dosis Amphetamin, indem sie mit der Nadel durch deren Hose sticht. Mary übt Psychoterror auf ihre Mitbewohnerinnen aus und verprügelt Angelina, ebenso wie Ondine seine Filmpartnerin Rona schlägt, nachdem er sie verbal fertiggemacht und sich Kokain injiziert hat. Der trällernde Transvestit Mario wird von Ed und Patrick aus dem Zimmer gejagt, Ingrid und Ondine übertreffen sich an gegenseitigen Beleidigungen, Brigid beschimpft ihre Telefonpartner. All dieser Narzissmus wird von Warhols Kamera gnadenlos eingefangen und dokumentiert. Gezeigt werden die „dunklen“ eco friendly reusable water bottles, abgründigen Seiten des modernen Lebens in der Metropole New York.

Der Film wurde im Sommer (Juni bis September) 1966 gedreht; Drehorte waren das Hotel selbst, die „Factory“ und verschiedene Wohnungen einschließlich des Velvet Underground-Apartments in der West 3rd Street in Greenwich Village. Bis auf zwei Szenen sind alle Dialoge water bottle reusable, zu denen Ronald Tavel das Drehbuch schrieb, improvisiert. Ursprünglich zum Film gehörte eine Sequenz mit Edie Sedgwick, die sich kurz nach den Dreharbeiten von Warhol getrennt hatte und verlangte, dass dieser Abschnitt herausgenommen werden sollte.

Eine erste Aufführung des noch unfertigen Films fand Ende August 1966 im Presidio-Theater in Los Angeles statt, die Premiere in der Film-Makers’ Cinematheque, Jonas Mekas´ Club für Underground-Filme in New York, am 15. September 1966. In regulären Kinos lief der Film dann ab Dezember des Jahres. Er war für die Aufführungen zunächst „offen“ konzipiert, so dass die einzelnen Filmrollen je nach Gusto des Vorführers eingelegt werden konnten; erst später gab es einen „Abspielplan“. Besonders erwähnt werden muss auf filmtechnischer Seite die so genannte Splitscreen-Technik: Auf der (in zwei oder drei Projektionsflächen) geteilten Leinwand spielen sich mehrere Handlungen parallel ab, eine revolutionäre Technik, die drei Jahre später von den Produzenten des Woodstock-Films aufgegriffen wurde und in den 70er Jahren besonders beliebt war.

Das Echo auf den Film schwankte zwischen aggressiver Ablehnung und Unverständnis, die meisten Kritiken waren vernichtend. Aufführungen in Boston wurden von der Polizei gestürmt und der Kinobesitzer wegen der Verbreitung obszönen Materials verurteilt.

Erst in den letzten Jahren hat die Kunstkritik eine ungeheure ästhetische Sensibilität Warhols bei der Komposition der Bilder, der raffinierten Beleuchtung und der Farbgebung gesehen und den Film als gültiges Kunstwerk bezeichnet.

Wielkopolski

Le Wielkopolski (polonais : koń wielkopolski) est une race chevaline originaire de Pologne. Race à sang chaud la plus importante en Pologne, elle est très proche du Trakehner allemand. Cheval de sport typique, il est employé pour tous les sports équestres. Depuis peu, la Pologne trouve des moyens pour promouvoir la race, issue d’un croisement entre des races polonaises déjà établies, le mazurien et le poznan where to buy a meat tenderizer. Le Wielkopolski est cependant en danger d’extinction, après une sévère chute d’effectifs au début du XXIe siècle.

Dans le Guide Delachaux, le nom est traduit, de façon erronée, par « grand cheval polonais ». En réalité, koń wielkopolski se traduit par « cheval de Grande-Pologne ». Cette race est récente, puisque son développement remonte aux années qui suivent la Seconde Guerre mondiale. Elle serait issue d’un croisement entre deux races de chevaux de selle polonais, le Mazurien et le Poznań.

Un registre d’élevage est tenu depuis la fin du XIXe siècle. La race a été influencée par le Trakehner, le Pur-sang et le Hanovrien.

En 1993, l’effectif est de 120 000 individus.

D’après le guide Delachaux, il toise de 1,57 m à 1,68 m, parfois plus. CAB International indique 1,54 m à 1,65 m. Il est généralement plus grand que le Malopolski.. La tête est petite, au profil rectiligne. L’encolure est longue, le garrot sorti, le poitrail large. L’épaule est plutôt longue, le dos droit et long, la croupe légèrement inclinée. Les membres sont allongés et musclés, les canons courts, les pieds de bonne qualité. Les crins sont fins.

C’est un cheval vigoureux et à la physionomie intelligente. Il est doux et courageux. Les robes les plus fréquentes sont le bai, l’alezan et le gris.

Le Wielkopolski fut d’abord utilisé pour des travaux agricoles de traction légère, il sert désormais beaucoup plus pour l’équitation de compétition, et surtout comme cheval de selle ou d’attelage.

La race est propre à la Pologne. Elle est notamment originaire du centre-ouest du pays hydration backpack for running. Les effectifs ont beaucoup chuté au début du XXIe siècle. L’étude menée par l’Université d’Uppsala, publiée en août 2010 pour la FAO, signale le Wielkopolski comme race locale d’Europe qui n’est pas menacée d’extinction. En 2012, d’après CAB International les effectifs se situent à environ 2 500 têtes, avec programme de conservation. D’après Tadeusz Szulc, en 2010, le stud-book comptait 2 304 sujets inscrits, dont 70 étalons. L’Organisation des Nations unies pour l’alimentation et l’agriculture (FAO) classe désormais (2017) le Wielkopolski comme étant « en danger » d’extinction. Le dernier recensement disponible sur DAD-IS, celui de 2016, donne un effectif de 1 400 têtes, avec tendance à la baisse.

L’auteure du guide Delachaux (2016) prétend au contraire que cette race serait « appréciée en Pologne et de plus en plus recherchée », ce qui est contraire aux statistiques officielles.

White Fox Boutique

White Fox Boutique is an Australian online fashion retailer aimed for young adults. Founded in 2013, White Fox Boutique sells various brands as well as White Fox The Label and Fox Swim which is sold exclusively on the White Fox Boutique website. To an international customer audience they offer womenswear, footwear, swimwear, accessories and beauty products.

Clothing and accessories from White Fox Boutique have been featured in multiple magazine for spread shoots, Get the Look articles and celebrity shots and paparazzi photographs

In 2016 White Fox Boutique participated in the Vogue Online Shopping Night. which happens twice a year, which includes retailers such as David Jones, Sabo Skirt and French Connection.

In 2015, White Fox Boutique released their exclusive range of women’s clothing called White Fox The Label Orange Runner Waist Pack. Designed by their in house team, this range started off as the essential basics clothing hydration bottles for runners.

In 2016, they released their first collection of swimwear under the new Fox Swim label. Then in December of that year, releasing a collaboration with the Youtube celebrity and social media influencer Shani Grimmond and Fox Swim, creating 8 swimwear items.

On August 1, 2017 cashmere shaver, White Fox Boutique released a collaboration with Youtube celebrity and social media influencer Shannon Harris, Shaaanxo. Releasing 16 items what tenderizes meat, including 4 jewellery items in collaboration with MINC Collection jewellery and 1 pair of footwear.

In August, a new range of activewear was announced and due to launch in October 2017.

Mistrzostwa Europy w Lekkoatletyce 2010 – sztafeta 4 × 100 m kobiet

Sztafeta 4 × 100 metrów kobiet – jedna z konkurencji rozegranych podczas lekkoatletycznych mistrzostw Europy na Estadi Olímpic Lluís Companys w Barcelonie.

W konkurencji wystąpiła reprezentacja Polski w składzie:Marika Popowicz, Daria Korczyńska, Marta Jeschke, Weronika Wedler

bieg na 100 m • bieg na 200 m • bieg na 400 m • bieg na 800 m • bieg na 1500 m • bieg na 5000 m • bieg na 10 000 m • maraton • bieg na 110 m przez płotki • bieg na 400 m przez płotki • bieg na 3000 m z przeszkodami • sztafeta 4 × 100 m • sztafeta 4 × 400 m • chód na 20 km • chód na 50 km • skok wzwyż • skok o tyczce • skok w dal • trójskok • pchnięcie kulą • rzut dyskiem • rzut młotem • rzut oszczepem • dziesięciobój

bieg na 100 m • bieg na 200 m • bieg na 400 m • bieg na 800 m • bieg na 1500 m • bieg na 5000 m • bieg na 10 000 m • maraton • bieg 100 m przez płotki • bieg 400 m przez płotki • bieg na 3000 m z przeszkodami • sztafeta 4 × 100 m • sztafeta 4 × 400 m • chód na 20 km • skok wzwyż • skok o tyczce • skok w dal • trójskok • pchnięcie kulą • rzut dyskiem • rzut młotem • rzut oszczepem • siedmiobój

1938: III Rzesza (Kohl, Krauß, Albus phone bag, Kühnel) • 1946: Holandia (van der Kade-Koudijs, Witziers-Timmer, Adema, Blankers-Koen) • 1950: Wielka Brytania (Hay, Desforges, Hall, Foulds) • 1954: ZSRR (Kriepkina, Ulitkina, Itkina, Turowa) • 1958: ZSRR (Kriepkina, Kepp, Poljakowa, Masłowskaja) • 1962: Polska (Ciepły, Sobotta, Szyroka, Piątkowska) • 1966: Polska (Bednarek, Straszyńska, Kirszenstein, Kłobukowska) • 1969: NRD (Höfer, Meißner, Podeswa, Vogt) • 1971: RFN (Schittenhelm, Helten, Irrgang, Mickler) • 1974: NRD (Maletzki, Stecher, Heinich, Eckert) • 1978: ZSRR (Anisimowa, Masłakowa, Kondratjewa, Storożkowa) • 1982: NRD (Walther, Wöckel, Rieger, Göhr) • 1986: NRD (Gladisch-Möller, Günther, Auerswald, Göhr) • 1990: NRD (Gladisch-Möller, Krabbe, Behrendt, Günther) • 1994: Niemcy (Paschke, Knoll, Zipp, Lichtenhagen) • 1998: Francja (Benth, Bangué, Félix, Arron) • 2006: Rosja (Guszczina, Rusakowa, Chabarowa, Grigorjewa) • 2010: Ukraina (Powch, Pohrebniak waist hydration pack, Riemień, Bryzhina) • 2014: Wielka Brytania (Philip, Nelson, Williams, Henry) • 2016: Holandia (Samuel, Schippers, Van Schagen, Sedney)

MCM Rucksack | Kelme Outlet | maje dresses outlet| maje dresses for sale

kelme paul frank outlet new balance outlet bogner outlet le coq sportif outlet Söckchen Plädoyer für Socken schwingenden Röcken